© 2024 Jacira Maria | The Waymaker
Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.
Dit e-book is met zorg samengesteld. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade als gevolg van het gebruik van de inhoud.
The Waymaker
thewaymaker.nl
Velen van ons, eigenlijk geloof ik dat we allemaal ermee kampen, lopen rond met een gevoel van opgebrand zijn. Prikkelbaar, leeg, overweldigd. We blijven maar doorgaan, vaak zonder stil te staan bij wat er in ons gebeurt. En in die staat zoeken we naar uitwegen, naar coping mechanismes die ons even afleiden, maar ons uiteindelijk verder weg brengen van waar we zouden moeten zijn: bij onszelf.
Bij accepteren wie we zijn. Bij liefde zonder voorwaarden. Op mijn pad naar heling kwam ik steeds weer terug op dezelfde plek. De plek waar ik mezelf afkeurde, mezelf overvraagd voelde, en waar ik bleef geloven dat ik gewoon niet goed genoeg was. Dat was een overtuiging die ik had gecreëerd door wat mij vroeger allemaal verteld was, zonder dat ik doorhad hoeveel pijn die mij eigenlijk deed. Het maakte dat ik in een vicieuze cirkel bleef zitten waarin ik constant mezelf moest opkrabbelen. En op een gegeven moment was ik dat echt helemaal zat. Het moest anders.
Alles wat ik kende voelde niet meer goed. Vluchten, eten, pleasen… Alles gaf me geen vervulling meer. Het vulde niets. Het dempte misschien heel even, maar het bracht me geen verbinding en zeker geen rust. Het werkte simpelweg niet meer voor mij. En dat was het moment waarop ik wist: het moet anders, want dit kost me meer dan het me geeft.
En dat werd het ook. Niet perfect, want het leven is dat gewoon niet, maar wel eerlijker en dichter bij wie ik echt ben. Ik ontdekte iets wat ik simpelweg was vergeten. Ik weet niet of ik het nooit heb geleerd of dat ik het verloor onderweg, maar ik was vergeten hoe het voelt om mezelf lief te hebben. Om mezelf te accepteren zoals ik ben. Om te zien dat ik een mens ben die fouten maakt, emoties heeft, tekortkomingen heeft, en dat ik ondanks dat allemaal van mezelf mag houden.
Ik hoef mezelf niet meer af te keuren omdat ik imperfect ben. Ik hoef mezelf niet te veroordelen omdat ik dingen spannend vind of omdat ik soms struikel. Dat maakt me mens. Dat maakt me echt. Perfect wil ik niet zijn, want perfectie sluit anderen buiten. En ooit vond ik dat veilig, niemand dichtbij laten, nergens afhankelijk van zijn. Maar dat was schijnveiligheid.
Echte veiligheid ontstaat wanneer je durft te bestaan in de aanwezigheid van anderen zonder jezelf kwijt te raken. Wanneer je eerlijk blijft, eerst naar jezelf en dan naar de ander. En ja, dat blijft soms eng, maar het is nodig om het beste in jezelf te kunnen zien.
Het beste in jou kan horen wat anderen zeggen, kan verbinding maken, kan groeien, ook al hebben anderen hun tekortkomingen net zo goed. Geef jezelf de kans om je goed genoeg te voelen. Niet door perfect te zijn, maar door jezelf toe te staan mens te zijn.
Ik wil je helpen het beste in jezelf te ontdekken, omdat ik weet hoe zwaar het is om rond te lopen met het gevoel dat je niet goed genoeg bent. Dat je niet weet hoe je met jezelf moet omgaan. Ik heb daar gezeten. En als jij daar nu zit, wil ik dat je weet dat het niet aan jou ligt, maar aan wat je hebt geleerd te geloven.
Vastlopen gebeurt niet van de ene op de andere dag. Het is iets dat langzaam in je leven glijdt. Het begint in die kleine overtuigingen die je ooit bent gaan geloven over jezelf, overtuigingen die zich ongemerkt in je lichaam en denken nestelden. Ze vertellen je hoe je zou moeten zijn, hoe je je zou moeten gedragen, en voordat je het weet, leef je voornamelijk vanuit automatische patronen in plaats van vanuit jezelf.
Die patronen voelen vertrouwd, bijna veilig. Maar diep vanbinnen merk je dat ze je beperken. Ze houden je op een plek waar je eigenlijk niet wilt zijn, maar waarvan je niet goed weet hoe je er wegkomt. En omdat je zo ver bent afgedreven van wie je werkelijk bent, ontstaat er een leegte. Een leegte die we als mens vaak proberen te vullen, met controle, perfectionisme, pleasen, eten, afleiding. Alles om maar niet te hoeven voelen wat er onder al die lagen verborgen ligt.
Het voelt paradoxaal: je comfortzone is helemaal niet comfortabel. Maar het is wél de plek die je kent. En bekend voelt nu eenmaal veiliger dan onbekend. Zo blijf je ronddraaien in diezelfde cirkel, waarin de pijn je steeds weer terugtrekt. Een cirkel die je uitgeput achterlaat en toch vreemd genoeg vertrouwd voelt.
Voor mij was dat precies de plek waar ik jarenlang bleef hangen. Ik voelde dat er iets moest veranderen, maar ik wist niet hoe. Ik had niet het gevoel dat ik in mijn omgeving iemand kon vertrouwen met die kwetsbaarheid. Schaamte, angst en het idee dat ik het zelf moest oplossen, hielden mij klein. Af en toe durfde ik een glimp van mijn ware ik te zien, maar echt de diepte ingaan, dat vond ik beangstigend. Want daar lag alles wat oud was, alles wat pijn had gedaan.
En toch was dat precies waar iets begon te verschuiven. Die enkele momenten waarop ik mezelf wél eerlijk durfde te zien, hoe ongemakkelijk en rauw ook, brachten beweging. Ik begon te beseffen dat ik een leven leidde waarin ik mezelf constant afkeurde: elk gesprek, elke blik van een ander, elk woord dat ik zei. Ik bleef het herhalen in mijn hoofd omdat ik ervan overtuigd was dat het niet goed was. Ik probeerde te voorkomen dat anderen mij zouden afwijzen, terwijl ik mezelf allang had afgewezen.
Mezelf aankijken was confronterend, maar ook het begin van bevrijding. Het werd het keerpunt waarop ik besloot dat ik mezelf niet meer wilde loslaten. Dat ik mezelf niet langer wilde straffen of veroordelen om wie ik dacht dat ik was. Ik wilde een andere relatie met mezelf, een relatie van respect, begrip en zachtheid.
En toen ik die keuze maakte, besefte ik iets essentieels: ik wil deze transformatie aangaan, de transformatie van afkeuring naar acceptatie. Onder al die lagen van angst, schaamte en overleven zat mijn ware ik. Degene die kan liefhebben, reflecteren, voelen. Degene die mag bestaan zonder zich voortdurend te bewijzen.
Wat ik ooit als eng ervoer, eerlijkheid, kwetsbaarheid, verbinding, bleek vooral zo te voelen omdat ik bang was om alleen achter te blijven. Die angst ontstond doordat ik mezelf zo vaak in de steek had gelaten. Maar nu weet ik: ik ben degene die blijft. Ook wanneer het lastig wordt. Ook wanneer ik struikel. Ik ben er.
En nu mag je losmaken van de leugens waar je in bent gaan geloven, zodat je ruimte maakt voor wie je werkelijk bent.
Wanneer voel ik de meeste druk om te moeten presteren?
Wat doe ik als ik me onzeker voel?
Wat zou ik doen als ik mezelf niet hoefde te bewijzen?
Onder onze patronen zitten vaak diepe behoeften: gezien worden, goedkeuring krijgen, erbij mogen horen. We zijn bang om afgewezen te worden en doen er alles aan om onszelf te beschermen. Dat komt door wat we vroeg in ons leven hebben meegemaakt en de pijn die we daarbij hebben opgelopen.
Wat we vaak niet doorhebben, is dat we een bril dragen, een bril van afwijzing. Vanuit die bril kijken we naar anderen en naar onszelf. Het zorgt ervoor dat we blikken verkeerd interpreteren, situaties te persoonlijk nemen en sneller denken dat we iets fout doen. Daardoor gaan we minder gemakkelijk echte verbinding aan. We vervangen die verbinding door coping mechanismen: pleasen, perfectionisme, controle, eten, verdoven.
We willen koste wat het kost niet "fout" zijn. Sommige situaties kunnen zelfs bedreigend voelen, niet omdat ze dat werkelijk zijn, maar omdat we nooit hebben geleerd hoe we ons staande kunnen houden. Wat we nodig hebben om te groeien, is een veilige plek. En die veilige plek moet je in jezelf leren creëren.
Een plek waar je eerlijk durft te zijn. Eerlijk zonder zelfafwijzing. Maar omdat we zo gewend zijn geraakt aan afkeuring, komt zelfs eerlijkheid vaak binnen als kritiek. Dat is de bril waar we door kijken.
Vaak willen we veranderen, maar vanuit de verkeerde reden: omdat we ons willen bewijzen. Maar een ander kan jou nooit geven wat jij jezelf moet gaan geven. Echte verandering begint van binnen. Bij het durven aankijken van je patronen, zonder oordeel. Die patronen hebben je ooit beschermd, en dat maakt ze menselijk. Maar angst als drijfveer houdt je precies daar waar je niet wilt blijven.
Ik merkte zelf hoe diep die patronen zaten toen ik zag hoe snel ik kon omslaan. Ik kon soms hoog in mijn energie zitten, me goed voelen, sterk en zelfverzekerd. Maar één blik van iemand, een blik waarvan ik niet eens wist wat hij betekende, kon mij volledig teruggooien in zelftwijfel. Het voelde alsof ik ineens niet meer wist waar ik stond.
De dag erna werd ik stiller. Minder spraakzaam. Alles voelde grijs en zwaar. Mijn gedachten schoten alle kanten op. En diep vanbinnen wist ik: dit komt niet van nu. Dit was een gat waar ik al zo vaak eerder in terecht was gekomen.
Toen ik die dag naar huis ging, voelde ik een enorme onrust in mijn lichaam. Ik merkte dat ik wilde gaan eten, snoepen, mezelf afleiden… ik dacht zelfs heel even dat ik misschien moest gaan stappen, terwijl dat al jaren niets meer voor me betekende.
Maar dit keer stond ik stil. Ik vroeg mezelf af: Wat gebeurt hier? Wat heeft me zo geraakt? Waar probeer ik voor weg te lopen?
En in plaats van te vluchten, keek ik het gevoel aan. Ik doorvoelde het. Ik liet het zijn. Zonder het te verdoven. Dat was nieuw, oncomfortabel en eerlijk gezegd irritant. Maar het werd één van mijn grootste overwinningen.
We zijn allemaal iets aan het beschermen uit angst. Maar angst is geen kompas. Angst is een gebrek aan vertrouwen in jezelf, in je waarde, in je eigen draagkracht.
Dus voordat je verder leest, vraag jezelf zachtjes af:
Waar durf ik niet op te vertrouwen?
De eerste stap naar helderheid is eerlijk zijn naar jezelf. Ik zeg niet dat dat meteen alles verandert, maar het verandert wél hoe je jezelf gaat zien. Niet langer als slachtoffer of als dader, maar als mens. Een mens met tekortkomingen én met de bereidheid om daaraan te werken. Dat is de eerste echte stap richting helderheid en verandering.
Vraag jezelf eens af, bij alles wat je doet: Voor wie doe ik dit? Is dit goed voor mij? Voor hem of haar? Voor onze relatie? En dat hoeft geen partnerrelatie te zijn. Het kan net zo goed gaan over familie, vrienden, collega's of andere sociale contacten.
Vaak zijn we ons niet bewust van onze motieven. En als je niet weet waarom je iets doet, is de kans groot dat je handelt vanuit een verkeerde intentie, en dat kan je klein houden, onzeker maken of afhankelijk van de goedkeuring van anderen.
Dat is precies waarom eerlijkheid naar binnen zo belangrijk is. De Bijbel zegt het op een hele pure manier:
Het gaat niet om schuld of schaamte, maar om helderheid. Om het durven kijken naar wat er in je leeft. Om het zien van je patronen zonder jezelf te veroordelen.
Eerlijk zijn betekent niet jezelf afkeuren, maar erkennen wat er is, zodat je kunt groeien. En dát is de beweging die je uit die oude patronen haalt, stap voor stap, met openheid en met vertrouwen.
Praktische manieren om bewust te worden van je patronen:
Neem elke dag vijf minuten om te reflecteren op wat je voelde, in plaats van wat je deed. Niet wat je gedaan hebt, maar wat je daarbij voelde. Geef jezelf de ruimte om eerlijk te zijn, ook naar jezelf.
Geef één kleine grens aan op een dag, al is het iets heel eenvoudigs. Niet omdat het moet, maar omdat jij het kiest. Dat is een daad van zelfrespect.
Schrijf eerlijk op wat je vermijdt, zonder jezelf te veroordelen. Niet als oefening in zelfkritiek, maar als uitnodiging om dichter bij jezelf te komen.
Een korte schrijfoefening. Schrijf de drie zinnen hieronder af en vul ze eerlijk in. Er is geen goed of fout antwoord.
Vandaag merk ik dat ik vaak…
Dat vertelt me dat ik…
Wat ik eigenlijk nodig heb, is…
Dit boek is met liefde geschreven, en mijn dank aan de Heer is groot. Ik kan met volle overtuiging, liefde en kracht zeggen: als het niet Gods liefde was, was ik hier niet geweest. Dan had ik niet de kracht, wijsheid en kennis gehad om te geven wat ik in dit boek en daarbuiten met je deel. Mijn dank is groot en mijn hart is gevuld.
Ik gun jou die liefde ook. Weet dat God er is, dat Hij je ziet, en dat Hij jou diezelfde liefde wil geven… als je het toelaat.
Ik schrijf dit met tranen in mijn ogen, niet uit verdriet, maar uit diepe dankbaarheid.
Je hebt dit boek gelezen. Dat betekent dat er iets in je is dat klaar is om te bewegen. Houd dat vast. Dat gevoel, dat kleine, zachte stemminkje dat zegt: het kan anders, dat is jouw begin.
Van denken naar doen begint met één eerlijke vraag aan jezelf. Je hebt die vraag al gesteld door dit boek te lezen. De volgende stap is aan jou.
Met liefde,
Jacira